Izelice

Jedu me jedu
jedu me snovi.

Buše mi užegle tavne davnine
kopaju jame zaborava,
rovare presahla grcanja,
a ne znaju da se u tim prokopima
sakrvenim ispod obrazine i kože
u tim kotlinama krhkim
od smeđe pene i lake građe
legu vražija jaja
i plove učmale koščate lađe.
Ne znaju da se ovde slivaju vode
sa trošnih padina neba
i spe lakomi sipci
što tope sablasne ledene sante
i grizu svitke gorkoga hleba.
Jedu me jedu
i nju u njima.
Onu
Koja mi na plesnjivim nepcima igra,
na nedrima krstače sadi,
na dlanu celiva sunce,
i stećke na mome čelu gradi.
Onu
Koja klija iz trulog mi rebra,
prodire svirepo kroz opnu uma
i poji me crnom vodom iz psećeg čanka.
Onu
Koja mi ne da
da zaspim dok spavam.

Jedu me jedu
noćima me jedu.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s