Kruška (Junska lepotica)

Kad nestanem s vaseljene,
a kiša me rodi novog
doživeću vaznesenje
kraj skiptara Velesovog.
Vrh vrleti gde još sneži
jeribasma smrtna, medna,
ucveljena voćka leži
u valovu; sunca žedna.

Kada niknem iz crnice
pokraj mladog raskovnika
s plodom one grešne klice
utelovljen u smrtnika.
Kada niknem iz crnice
veran zemlji volšebnika
pokraj junske lepotice
smaragdaste; ljudskog lika.

Iznikla kraj mrtvog tela
pastira iz ognja vrelog.
Božji dar; zdela cela
njenog ploda neuvelog.
Utihnula u iviku.
Raskićena i spaljena,
zamućena u ibriku
osta letnje kiše željna.

Mirovaću na ravnici
gnevnih i sirotih duša,
koje behu ljubavnici
tu pod bedrom oskoruša.
Rasuću se svud po polju,
grančice i srž mi meku,
po bršljanu i kukolju
nek’ me mesto nje odseku.

Pe neka me nakeleme
uz stabljiku lepotice
i nek’ moje bace seme
međ’ korenje besmrtnice.
Pokraj junske lepotice
da joj hladom čuvam granje
i milujem zlatno lice,
žadom bojen plod pred branje.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s